WAT WE WEL DURVEN MET WINDMOLENS

(geschreven voor duurzaamgebouwd.nl)

We doen het wel met windmolens maar niet met de aanpak van de bestaande voorraad: een gedurfde aanname over een kostprijsreductie van 40% voor een beter product dan we nu kennen. Het is één van de weinige passages uit het Energie Akkoord waar enige visie uit straalt, alhoewel ik vermoed dat de meeste betrokkenen hebben ingestemd vanuit puur opportunisme.

De gebouwde omgeving heeft nu een probleem. Het remmende regime is niet alleen de traditionele belangenbehartiger van aannemer en installateur, maar de partijen die zich al geruime tijd bezig houden met het programmeren van de energietransitie. En dan wordt het vervelend….want wie kan er nou tegen de spotjes van Natuur en Milieu zijn die beloftevol het vullen van spouwmuren tot ultiem doel verheffen? Het oude labelstap-denken is funest voor het behalen van de doelstellingen die we hopen te halen in 2050.

Halen we de doelen van 2050

In de doorrekening van het E-akkoord wordt voor de gebouwde omgeving uitgegaan van een besparing van gemiddeld 41 Peta Joule in 6 jaar. Als je weet dat het primaire energieverbruik in de gebouwde omgeving zo rond de 900 PetaJoule ligt dan kunnen we op de achterkant van een sigarendoos uitrekenen dat we op een doodlopend spoor zitten. Rekenen we daarbij dat de gebouwde omgeving een langzaam transformerende massa is en mensen na een paar maatregelen een flink aantal jaren op hun handen blijven zitten, dan zie ik weinig perspectief.

Het blijft problematisch dat onderzoeken en activiteiten van nu uitgaan van een “traditionele” verduurzamingsbenadering: maatregellijsten samenstellen, fondsen bouwen rondom die maatregelen, energieloketten inrichten, adviseurs die maatregelen op elkaar laten stapelen tot een zogenaamd maatregelenpakket en vervolgens de lokale aannemers en installateurs vragen daarvoor een offerte aan te leveren.

Ga je vanuit dat perspectief onderzoek doen naar de verduurzamingsbereidheid en de manier waarop je mensen “meekrijgt”, dan blijkt het allemaal een hell of a job.

Een disruptieve aanpak is nodig

Er is echter een alternatief. Een alternatief dat nu wordt weggezet als ‘iets voor later’. Het alternatief is een bouwsector die zelf renovatie verkoopt als product. Producten die industrieel worden geproduceerd waardoor kostprijsreducties kunnen worden gehaald van meer dan 50%. Daarmee is het mogelijk om grote stappen te zetten, stappen naar woningen die over een heel jaar genoeg energie opwekken voor eigen gebruik, de zogenaamde “Nul Op De Meter” benadering. Die grote stappen zijn superieur aan de kleine stappen, ze zijn disruptief. Zelfs zo disruptief dat het een nieuwe werkelijkheid schept voor marktonderzoekers die denken te weten wat woningeigenaren wel en niet willen rondom het verduurzamen van hun woning. Er is immers nog nooit onderzocht wat mensen vinden van een propositie waarbij je na drie dagen vakantie terugkomt in een totaal vernieuwde woning waarbij je vanaf die dag je energierekening niet meer betaalt aan het energiebedrijf maar als een maandelijks stabiel hypotheekbedrag aan je eigen bank. Niet out-of-pocket maar als waardevolle investering in je eigen huis. Een stabiele woonlast die de komende jaren niet meer afhankelijk is van het grillige fossiele energieregime.

De “Nul Op De Meter” route is de afgelopen jaren een alternatieve verduurzamingstrategie geworden naast stapsgewijze verduurzaming van woningen, andere vormen van decentrale energieopwekking, centrale duurzame energieopwekking, warmtenetten en zelfs routes via nucleair en schaliegas. Nul Op De Meter verrijkt niet het afwegingskader, het biedt nu al voldoende perspectief om beleid er radicaal op aan te passen. Voorsorteren op een werkelijkheid die nog niet helemaal bestaat zoals we dat ook met wind op zee hebben gedaan. De koplopers in de bouw geven aan dat het kan. Optimale condities waaronder financiering met hypotheekvormen en zekerheden rondom saldering zullen een boost zijn voor zowel de schaal als het ambitieniveau van de oplossingen waarvoor woningeigenaren gaan kiezen.

It’s all about a deal…stupid!

Vergeet fondsen, energieloketten en geldverslindende verduurzamingsprogramma’s. Sluit een deal met de banken, de top 50 bouwers en hun componentleveranciers en schep de condities waardoor de markt het voortouw kan nemen. Leg de zorg over de afname van duurzame renovaties bij de partijen die er van afhankelijk zijn: de bouwindustrie. En die kleine stapjes, dat lijkt me nou typisch ‘iets voor later’.

Navigatie door berichten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: